Powrót na Klif Orłowski

Kiedy rok temu spełniłam swoje marzenie o zobaczeniu tego miejsca (tu link), nie przypuszczałam, że wybiorę się tam jeszcze kiedykolwiek. A jednak… 

 

Na zakończenie pobytu w Pruszczu wybraliśmy się do Orłowa. 

W kierunku morza szłam właściwie na pamięć. Dotarliśmy na punkt z widokiem na klif i co się okazało? Pogoda była zupełnie inna niż rok temu. W efekcie widok na klif też jakby nie taki sam. Niebo zakryły gęste, szare chmury i cała okolica wyglądała niepokojąco. 

 

Nie wystraszyliśmy się nic a nic. Pomaszerowaliśmy dziarsko w stronę mola. Po drodze zauważyłam, że łatające ryby odleciały z brzegu plaży. Szkoda… 

 

Orłowskie molo też straciło na urodzie – jego część została zamknięta, liny szpecą widok (oczywiście da się je wykadrować, ale są). 

 

Antoni Suchanek nadal przesiaduje na swojej ławeczce i maluje nieskończony morski pejzaż. Ktoś mu jednak postanowił dodać zadziorności kolorowym krawatem. 

 

Plaża jakby taka sama – piasek, kutry rybackie, kilkoro plażowiczów, mewy i wrony zaciekle walczące o łakomy kąsek. 

 

Klif coraz bliżej i robi się jakoś niepokojąco. 

 

Na piasku leży sporo połamanych drzew. Inne zwisają niebezpiecznie z brzegu klifu. 

 

Już teraz już bym się nie odważyła wejść na ścieżkę prowadzącą górą, żeby podziwiać widoki. Wydaje się to zbyt ryzykowne. 

 

Dotarliśmy do skraju klifu i zawracamy.

 

Tym razem wybraliśmy się w stronę Sopotu. 

 

Pogoda nadal była wybitnie spacerowa – ciężkie chmury odstraszały skutecznie miłośników kąpieli morskich i opalania. Mieliśmy całą okolicę dla siebie. 

 

Trochę konkurencji pojawiło się na psiej plaży. Czworonogom taka aura niestraszna i mimo zimna wskakiwały do wody w pogoni za rzuconą zabawką. 

 

My zaś spokojnie wędrowaliśmy dalej. 

Nawet płytki potok Swelina wpadający do morza nie zatrzymał naszej wędrówki.

 

Trudniej zrobiło się w pobliżu sopockiego mola. Tu i piach bardziej miękki, i ludzi więcej, i słońce wyjrzało. 

 

 

Porzuciliśmy plażę dla spaceru przez sopocki park. To był doskonały pomysł. W parku zagapiliśmy się na starsze i nowsze rzeźby. 

 

Rzecz jasna największą atrakcją była rzeźba „Mieszane uczucia” Tonny’ego Cragga. Wydawało mi się, że całkiem niedawno oglądaliśmy jego wystawę w Orońsku (tu link), a to już 10 lat minęło. No, kto by pomyślał… 

 

 

Wyjście z parku przed Grand i molo okazało się totalnym szokiem – tłumy, tłumy i jeszcze raz tłumy. 

 

tu jeszcze w miarę spokojnie
 

Jedynym plusem tej sytuacji była możliwość wysłuchania sopockiego hejnału, choć przyznam, że niezbyt mi on przypadło do gustu. 

 

hejnał jest odtwarzany codziennie o 12:00 z latarni morskiej
 

Pośpiesznie ewakuowaliśmy się do zacisznej lodziarni, gdzie co trzecia gałka lodów była darmowa. A potem to już przeciskaliśmy się pod prąd Monciakiem. Koszmarne uczucie. Przy okazji, nie wiem, jakim cudem, udało mi się zauważyć balansującą rzeźbę Jerzego Kędziory. 

 

I to już zdecydowane pożegnanie z Sopotem, Orłowem i morzem.  

 

Zdjęcia mojego wyrobu