Wystawa rzeźb w ogrodzie oliwnym

Brzmi ekstrawagancko, ale jest prawdziwe. Ten ogród, a właściwie duży park znajduje się na wzgórzu nad słoweńskim miastem Portorož (Portorosa) przy ulicy Seča (chociaż to chyba jednak oddzielna miejscowość). Szczerze powiem, podejście tą ulicą od mariny to raczej słaby pomysł – uliczka wąziutka, kręta, bez chodnika i porządnego pobocza. Miałam lekkiego pietra, że jakieś auto nagle wyskoczy z piskiem opon zza zakrętu. Nie wyskoczyło, a podejście trwa kilka minut i ruch na tej ulicy zerowy, jeśli  nie liczyć mnie.

Na szczycie wzgórza otwarta na oścież brama z tablicą informującą, że oto jesteśmy na terenie ekspozycji „Forma viva” w miejscowości Seča obok miasta Portorož. Przechodzę dalej i faktycznie widzę rzeźby – wielkie kamienne kloce ustawione pod wyglądającymi na stare drzewami oliwnymi.

 

na początek takie rzeźby wśród drzew oliwnych 

Zdobyłam mury obronne Piranu

… i nie tylko.

Otóż to słoweńskie miasto jest położone na trójkątnym półwyspie wdzierającym się w morze ostrym klinem. Najstarsza część miasta była otoczona murami obronnymi już we wczesnym średniowieczu. Później powstawały kolejne jego kręgi wysunięte  bardziej na południowy wschód aż na początku szesnastego wieku mury obronne otoczyły całe miasto na półwyspie. W tej sytuacji nie było łatwo wedrzeć się do takiej miejskiej twierdzy.

 

Piran

Rovinj – urocze pudełeczko pełne niespodzianek

Starówka tego chorwackiego miasta jako żywo przypomina kolorowe pudełko ustawione na niewielkiej tacce. 

Owa tacka była niegdyś niewielką wyspą, na której ze względu na brak dostępnej powierzchni można było jedynie rozbudowywać (czytaj – budować wzwyż) istniejące już domy. Przewodniczka opowiadała, że zdarzały się tam duże mieszania o powierzchni ok. 20 metrów kwadratowych. Dopiero w drugiej połowie 18. wieku połączono wyspę ze stałym lądem. Obecnie nie zauważamy przejścia z dawnej lądowej części miasta do drugiej.

 

fragment starówki w Rovinj

Poreč – bardzo stare miasto

To miasto jest tak stare (powstało ok 5 w. p.n.e.), że stanowi mieszankę śladów własnej przeszłości. Spacerując uliczkami starówki odbywa się podróż w czasie i nawet nie ma potrzeby budowani specjalnego wehikułu.

 

ta uliczka biegnie z południa na północ

Umag – moje pierwsze zetknięcie z Istrią

Nigdy nie chciałam jechać do kraju, którego języka nie znam. Obawiałam się, że sobie nie poradzę – zaginę, umrę z głodu lub pragnienia, no lipa będzie. Aż tu nagle pojawiła się możliwość wyjechania na Istrię. Pojechałam. Wróciłam. A skoro piszę tę relację, to znaczy, że żadne z moich obaw się nie spełniły. Jak to było możliwe, opowiem w tej i kilku następnych relacjach. Tak czy inaczej bez spotykania świetnych i pełnych zrozumienia ludzi, mogłabym mieć trochę problemów. 

 

Jak się oprzeć urokowi takiego wybrzeża?