sobota, 26 września 2026

Otwock Wielki – pałac i park na wyspie

Na jeziorze Rokola, które powstało w starorzeczu Wisły, znajduje się sztuczna wyspa. Na niej to około roku 1682 Kazimierz Bieliński herbu Junosza rozpoczął budowę pałacu. Prace trwały kilkanaście lat, a powstała reprezentacyjna rezydencja, której właściciel mógł godnie podjąć króla Jana III Sobieskiego. Pałac otaczał rozległy park. 
 

Myślę, że w tamtym czasie drzewa były jeszcze dosyć młode i potrzebowały lat, żeby osiągnąć swoje obecne wymiary i dostojność. Wiele z nich ma status pomnika przyrody. 
 

Pałac również się zmieniał, co było zasługą kolejnego właściciela – Franciszka Bielińskiego. Obaj panowie – ojciec i syn piastowali urząd marszałka wielkiego koronnego. Franciszka poznaliśmy w poprzednim wpisie jako fundatora kościoła w Górze Kalwarii. Dbał również o rodową rezydencję, którą rozbudował. 
 

Między innymi w jego czasach powstała elegancka klatka schodowa, którą i ja mogłam się przejść – bardzo wygodna. 
 

Tyle informacji tytułem wstępu. Nie będę się zagłębiać w historię pałacu, który miał wielu właścicieli, bywał ograbiany i remontowany, był nawet domem poprawczym dla dziewcząt. Cieszmy się jego obecnym statusem oddziału Muzeum Narodowego w Warszawie, jest on siedzibą Muzeum Wnętrz. 
Wejdźmy więc do wnętrza i rozejrzyjmy się, jakie eksponaty w nich zgromadzono. Sale parteru stanowią ekspozycję dawnych instrumentów muzycznych. 
 

Druga część parteru przeznaczona jest na prezentację cennych pamiątek przekazanych w darze Muzeum Narodowemu przez Ignacego Jana Paderewskiego. Można tu obejrzeć wystawę „Dar Paderewskiego” prezentowaną w trzech salach.
Pierwsza z nich przedstawia Paderewskiego jako muzyka. Zgromadzono tu dary przekazywane Paderewskiemu w uznaniu jego twórczości. Najcenniejszym obiektem tego pokoju jest tryptyk Jacka Malczewskiego „Muzyka”. Był on ozdobą salonu państwa Paderewskich w Riond-Bosson. 
 

Druga sala „Mąż stanu” nawiązuje do dyplomatycznej działalności Paderewskiego. Tu króluje kolejny tryptyk Malczewskiego „Chrystus w Emaus”. 
 


Zaś w trzeciej Sali „Człowiek” możemy obejrzeć prywatne przedmioty muzyka – jego kolekcję sreber czy porcelany. 
 

Jest jeszcze jeden, najważniejszy obiekt – fortepian koncertowy, na którym grywał Paderewski. Jest on eksponowany w sali koncertowej na piętrze pałacu.   
 


Warto jeszcze wspomnieć o trzech pokojach na piętrze, gdzie zaaranżowano osiemnastowieczne garderobę, gabinet i sypialnię. 
 


W tych wnętrzach najcenniejsze są nie tyle meble, ile malowidła ścienne z przełomu XVII i XVIII wieku. Nie znamy ich autora, poza tym zachowały się nie wszystkie, są jednak warte zauważenia. Każdy z pokoi ma dekorację tematyczną – garderoba jest Salą Morską z portowymi pejzażami. 
 

W gabinecie obrazy przedstawiające ruiny tworzą Salę Ruin Rzymskich. 
 

Sypialnia zaś to Sala Horacego ze scenami nawiązującymi do wierszy tego poety, nawet z cytatami. Niestety, moja szkolna łacina już mocno zardzewiała i nie potrafię przetłumaczyć napisów. 
 
 
Po zwiedzaniu wnętrz można odpocząć nad wodą lub wybrać się na spacer po pałacowym parku.
 

 Największe wrażenie robią tu dostojne stare drzewa. 
 

Gdzieś tam między nimi skryta jest niewielka altanka.
 

Między drzewami otwiera się co jakiś czas widok na jezioro Rokola z jego dzikim brzegiem. 
 


Po powrocie ze spaceru wychodzi się na ogrodową fasadę pałacu z efektownym ryzalitem. 
 

Wśród zdobiących go stiuków nietrudno zauważyć kartusze herbowe pierwszych właścicieli – Junosza, Kazimierza Bielińskiego i Leliwa, jego małżonki, Ludwiki Marii Morsztynówny (tak, tak – dobrze się domyślacie, była ona córką znanego z lekcji polskiego w liceum Andrzeja Morsztyna, eleganckiego dworskiego poety baroku). 
 

W takim miejscu trudno sobie odmówić pamiątkowego zdjęcia. 
 

Pora opuścić wyspę, ale może jeszcze jeden widok na jezioro… 
 

A gdzieś obok przewija się przez trawnik jakiś wiklinowy wąż. 
 

I na zakończenie spotkanie z pracą Józefa Szajny „Drabina do nieba”. Jest ona większą wersją podobnej, eksponowanej w Orońsku.
 


Ta relacja jest już ostatnią z wycieczki z Fundacją Wczoraj dla Jutra. Muszę tylko dodać, że taki bogaty program miała wycieczka jednodniowa. I nie była to wyczerpująca wyprawa. Jeśli lubicie tego typu ciekawe wyjazdy, poszukajcie kontaktu z Fundacją na Facebooku.
 
Zdjęcia –Marcin Janakowski i ja

2 komentarze:

  1. Niestety nie byłem... foty przednia :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rozumiem, nie jest tam łatwo od nas dojechać i dlatego wybrałam się z Fundacją. Było to moje skromne marzenie od jakichś dwóch lat.

      Usuń