Rajd pełen niespodzianek - 17 lipca (cz.2)

Wracamy na trasę: przechodzimy przez Brzóstową – brak śladów upamiętniających profesora Raciborskiego; wędrujemy drogami wśród pól. I tu właśnie zauważamy (oczywiście nie ja) ciekawy obelisk wystający nad zbożem – rezygnujemy z podejścia, żeby nie niszczyć przyszłych plonów. Ale od czego są niespodzianki – za kilka minut robimy postój na posiłek przy bocznej drodze z widokami na okolicę. I co panowie odkrywają przy tej drodze? Nasz obelisk! Stoi sobie na niewielkim pagórku, wprawdzie lekko się pochylił, ale można go obejrzeć ze wszystkich stron i sfotografować – to chyba nagroda dla nas za dobre sprawowanie. Później dowiemy się, że ten obelisk na prastarym kurhanie neolitycznym wystawił znany w okolicy ksiądz Wiśniewski – dawny proboszcz kościoła w Ćmielowie.

 Obelisk i pola w jego okolicy

Rajd pełen niespodzianek - 17 lipca (cz. 1)

Był to rajd na trasie Ćmielów – Wola Grójecka – rezerwat Lisiny – Bodzechów – Ostrowiec. 
 

W Ćmielowie nie zwiedzaliśmy słynnej fabryki porcelany i związanego z nią muzeum. A co? Nie musimy przecież. Za to obejrzeliśmy kościół Wniebowzięcia NMP – w rzeczywistości obejrzeliśmy go dokładnie z zewnątrz, a do wnętrza tylko zajrzeliśmy przez uchylone drzwi. Zainteresowała mnie mnogość tablic upamiętniających różne wybitne osobistości, a wśród nich jedna poświęcona znanemu nam z Chełmowej Góry słynnemu badaczowi modrzewi polskich – Marianowi Raciborskiemu. Zastanawiałam się, dlaczego akurat tutaj taka tablica, a to dlatego, że Raciborski urodził się niedaleko Ćmielowa – w Brzóstowej, przez którą później szliśmy.

kościół w Ćmielowie - widok ogólny i wnętrze 

Andrzej prowadzi rajd mimo złej pogody (14 lipca)

Andrzej jest mistrzem świata w organizowaniu rajdów w trudnych warunkach atmosferycznych. Na takim rajdzie, jak mi się zdaje, obowiązują dwie zasady: po pierwsze trasa prowadzi w okolicy niezbyt odległej od miejsca zamieszkania, po drugie uczestników obowiązuje absolutny zakaz narzekania na pogodę (narzekasz – pogoda może się pogorszyć).

Dwa lata temu odbyłam z nim taki deszczowy rajd, na którym przemiękł mi jeden but, kurtka była mocno wilgotna, a humor mimo wszystko dopisywał i jeszcze wieczorem po rajdzie z  Andrzejem i Danusią pojechaliśmy do Kielc na koncert. A szliśmy wtedy w strugach deszczu z Wąchocka do Skarżyska. Postój na posiłek był na przystanku autobusowym w Marcinkowie, bo tam było względnie sucho. 

Bez obaw - to nie ja lecz przypadkowo spotkany pies. Ale dobrze pokazuje pogodę, prawda?

Trochę historii

 
Pomyślałam sobie, że przy okazji wpisu na temat Podzamcza Chęcińskiego dorzucę kilka zdjęć pod tytułem „Tak było, a tak jest”. Jak jest można było zobaczyć w relacji z rajdu. Teraz dodam zdjęcia, które zrobiliśmy z Edkiem w roku 2009 i 2011. Jeśli uda mi się znaleźć starsze, później dołączę.  

 

Aleja lipowa w roku 2009

Wyprawa z Morawicy do Podzamcza Chęcińskiego ( 10 lipca)

Są takie miejscowości, które kojarzą się z jednym obiektem. Tak jest z Morawicą. I niesłusznie! Można tu zajrzeć do ponad stuletniego młyna nad Czarną Nidą (na razie trwają w nim prace remontowe, ale niedługo może tu powstać hotel albo coś w tym rodzaju). W niewielkiej odległości od młyna wznosi się niewysokie wzgórze, na którym rozłożyły się obiekty sakralne: kościół, Świętokrzyska Kalwaria i ruiny dziewiętnastowiecznej kaplicy dawnych dziedziców Oraczewskich. 

 Młyn wodny i spichlerz z 1905 roku

Jesteśmy zaskoczeni tym, co zobaczyliśmy w Nowym Kazanowie i Modliszewicach - wycieczka 3 lipca

Szczerze przyznam, że cokolwiek bym tam zobaczyła, byłabym zaskoczona, bo w swojej ignorancji nic o tych miejscowościach nie wiedziałam. Teraz każdy robi szybki rachunek sumienia – i co Wam się z tymi miejscowościami kojarzy? 

Przejdźmy do konkretów – w Nowym Kazanowie poznaliśmy wspaniałego człowieka – kościelnego w kościele pod wezwaniem Zwiastowania Najświętszej Marii Panny. Oczarował nas swoją wiedzą i elokwencją, pokazał wędrowcom wnętrze kościoła, opowiedział mnóstwo ciekawostek o znajdującym się tam rokokowym ołtarzu, obrazach, potem oprowadził po terenie dawnego klasztoru Bernardynów. Dzięki niemu mogliśmy zajrzeć w  różne zakamarki, nawet do dawnych cel mnichów. Ten człowiek to chodząca encyklopedia wiedzy o miejscu, w którym pracuje. Żal tylko, że klasztor świeci pustkami i popada w ruinę, bo zakon został skasowany po upadku powstania styczniowego. Ale kościół wart obejrzenia.

Kościół w Nowym Kazanowie i jego wnętrze

Staszek i ja uczymy się prowadzić wycieczki piesze (30 czerwca i 7 lipca)

Ewentualnym nowym czytelnikom wyjaśnię, że moje włóczęgi świętokrzyskie to rajdy w grupie o wdzięcznej, wybranej w drodze głosowania, nazwie Łazików Świętokrzyskich, której nieformalnym acz szanowanym wielce szefem jest Edek. Ten, przemiły skądinąd człowiek, zrobił się ostatnio konsekwentnie upierdliwym egzekutorem prowadzenia wycieczek przez szeregowych uczestników grupy. Tym razem padło na mnie. Na szczęście nie zostałam sama na placu boju. Przy wydatnej pomocy Stasia poprowadziłam wycieczkę od kapliczki św. Barbary (świetny punkt widokowy na Bukową Górę) przez Orzechówkę do Bodzentyna.