Nad Kamienną w Chmielowie

Podobną trasę przeszliśmy ponad dwa lata temu – w lutym 2024 (tu link). Teraz zaplanowałam jesienne spotkanie z Kamienną. 

 

W październiku musieliśmy kilka razy przełożyć nasze wyjście i w rezultacie spóźniliśmy się na najpiękniejsze jesienne liście nad wodą. Nic to, w zamian mieliśmy przyjemny mroźny poranek i wędrówkę w słońcu na całej trasie. 

 

Punktem startu i mety była stacja kolejowa w Boksyckiej, skąd pomaszerowaliśmy dziarsko do Chmielowa. 

W okolicach kościoła zajrzeliśmy nad rzekę. Była jeszcze skryta częściowo w porannej mgiełce. 

 

Dalej czekało na nas spojrzenie na rzekę z mostu. Ja spojrzałam w lewo, kolega Ed w prawo. 

 

spojrzenie w lewo

 

Po dotarciu do ulicy Ostrowieckiej skręciliśmy w lewo na spotkanie z lawendowym św. Janem Nepomucenem. Po dwóch latach od poprzedniego spotkania nieco zbladł, a lawendowa szata pokryła się nalotem brudu. 

 

Czy i wam też się wydaje, że święty wygląda na bardzo zadowolonego?
 

My zaś zajrzeliśmy nad rzekę w pobliżu remizy strażackiej i na malowniczym zakręcie. Cichutko, żeby nie przeszkadzać wędkarzowi, zrobiliśmy klika fotek.

 

Później trzeba było skręcić w ulicę Romanowską, która jest właściwie polną drogą. Odchodziliśmy od niej kilka razy w stronę rzeki. 

 

Sama zaś ulica prowadzi wśród jesiennych pól obsianych lekko teraz przymarzniętym poplonem.

 

 

A potem znów zaglądaliśmy nad rzekę.

 

Bliżej kanału droga stała się ścieżką wśród pokrytych szronem nawłoci. 

 

Wiem, paskudne są i mocno inwazyjne, ale takie pobielone wyglądają niebrzydko.

 

 

Oprócz nich kolega Ed zauważył i inne zamrożone rośliny.

 

Oczywiście skorzystaliśmy i z okazji spojrzenia na rzekę i nowy most kolejowy nad nią. 

 

 

Po prawej stronie drogi nadal stoi zabytkowy Most Romanowski, którego historię opisałam we wpisie sprzed dwóch lat, nie będę jej więc powtarzać. Widać spore zamiany w jego otoczeniu – most jest ogrodzony, ustawiono obok niego panele fotowoltaiczne. Nie mam pojęcia, dlaczego. 

 

Później zaryzykowaliśmy przejście kładką obok czynnego mostu na drugą stronę rzeki. Udało się. 

Dalej prowadziła nas wygodna polna droga wśród nawłoci. Te w słońcu straciły warstwę szronu, ale zamarznięte kałuże nadal na niej zostały. 

 

I z tej drogi udało się nam dotrzeć nad rzekę. 

 

 

Było to jednak zdecydowanie trudniejsze niż na przeciwległym brzegu. Tu dostępu do wody broniły wysokie zarośla. Zaglądaliśmy więc bardzo ostrożnie. 

 

I tak spokojnie dotarliśmy do mostu nad Kamienną w Chmielowie. 

 

teraz spojrzenie w prawo
 

Było jeszcze za wcześnie na powrót na stację. Wybraliśmy się w takim razie do wąwozu Biała Droga. Czasu nie mieliśmy aż tak znowu bardzo dużo, pomaszerowaliśmy więc ulicą. 

Wąwóz był częściowo skryty w cieniu, częściowo jego białe ściany lśniły w słońcu. 

 

Dno wąwozu pokryte liśćmi dodawało koloru. 

 

Wróciliśmy tą samą drogą.  

W okolicy kościoła zauważyłam łabędzia pływającego spokojnie po wodzie. No to zajrzeliśmy jeszcze i tu nad rzekę. 

 

Łabędź nie zwracał na nas uwagi, pożywiał się bez pośpiechu, a potem odpłynął. 

 

A my musieliśmy nieco się pospieszyć, żeby zdążyć na pociąg. Dodatkowe obawy budziła wyjątkowo skomplikowana i długa droga na peron, która zajęła nam około 10 minut. Na szczęście dotarliśmy na czas. 

 

czerwone kropki – droga do mostu 

niebieskie – powrót

zielone – droga do wąwozu Biała Droga i powrót  
 

Trasa była bardzo przyjemna, łatwa, odpowiednia i dla pieszych i na rower, choć na ten drugi ewidentnie za krótka. Liczyła 11 kilometrów i pewnie znów ją kiedyś powtórzymy. 

 

Zdjęcia – Edek i ja