poniedziałek, 16 listopada 2026

Czy wiecie, jaka jest odległość z Nieba do Piekła?

Ja wiem. Jeśli wybierzecie się w tę podróż szlakiem piekielnym, to czeka was 245 kilometrów wędrówki. A jeśli się zbuntujecie, jak Lucyfer, to szybki upadek i po kłopocie. Można też skorzystać ze szlaku niebieskiego, wtedy to tylko 1,6 kilometra. Wybór należy do was. Jaką trasę wybrałam dla naszej grupy, opowiem. Liczyła 13 kilometrów, jak to się mówi „dla nabrania rozpędu”. 
 
na granicy Nieba, niestety tablica mocno zniszczona, chyba nie przez aniołki
 
Wystartowaliśmy na skraju wsi Wąsosz Nowiny i pomaszerowali szlakiem piekielnym przez las. 
 


Było jeszcze mroźno, na ziemi i roślinach utrzymywał się szron. 
 


Zatrzymaliśmy się na kilka chwil w okolicy źródła „Mościska”. Smutny to był postój – źródło kompletnie wyschło. 
 

Szlak doprowadził nas do niewielkiego pomniczka w miejscu stracenia przez Niemców 13 Polaków (w tym pracowników pobliskiego młyna w Małachowie). Miało to miejsce 7 kwietnia 1940 roku, a było bezwzględną akcją odwetową za potyczkę z partyzantami w tej okolicy. 
 
 
Młyn w Małachowie od lat nie działa. Nad Czarną ostały się jedynie ruiny przyczółków niegdysiejszego mostu. 
 

Rzeka tworzy w tym miejscu płytkie zakole. 
 


Szlak prowadzi dalej w jej pobliżu, ale trudno dostać się do brzegu. 
 

Takie ryzyko podjął kolega Ed, ale opowiadał potem, że z trudem przedzierał się przez zarośla. 
 



Cała grupa spotkała się ponownie przy ambonie myśliwskiej. 
 

Dalej pomaszerowaliśmy zgodnie szlakiem w kierunku skałek Piekło-Gatniki w pobliżu wsi Piekło. 
 


Te skałki są piaskowcami jurajskimi rozrzuconymi na niewielkiej przestrzeni.
 


Odwiedzamy je dosyć często. Ostatnio 3 lata temu – tu link – wtedy przeszliśmy podobną, choć dłuższą trasę. 
 



Po odpoczynku i obejrzeniu skałek pomaszerowaliśmy szlakiem niebieskim w kierunku Nieba. Przyznam uczciwie, że zagadałam się i przegapiłam zakręt szlaku. Na szczęście bez problemu do niego zawróciliśmy.
 

Na skraju wsi Niebo zaczyna się wspominany na początku szlak piekielny, którego z całego serca nie lubię, bo jest poprowadzony bezsensownie – ma duże fragmenty do przejścia po szosach. Od początku sprawia on wrażenie, jak by go projektowali ludzie, którzy mało wędrują. Za to na rower – pierwszorzędny. Na tym odcinku na szczęście mamy do czynienia z przyjemnym spacerem po kolejnych ładnych leśnych drogach. 
 

Zamykamy naszą pętelkę wycieczkową na skraju lasu. Dotarliśmy tu idąc kawałek szlakiem żółtym.
 
 
I po wycieczce. 
 

Zdjęcia – Edek i ja

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz