Ja wiem. Jeśli wybierzecie się w tę podróż szlakiem
piekielnym, to czeka was 245 kilometrów wędrówki. A jeśli się zbuntujecie, jak
Lucyfer, to szybki upadek i po kłopocie. Można też skorzystać ze szlaku niebieskiego,
wtedy to tylko 1,6 kilometra. Wybór należy do was. Jaką trasę wybrałam dla
naszej grupy, opowiem. Liczyła 13 kilometrów, jak to się mówi „dla nabrania
rozpędu”.
Wystartowaliśmy na skraju wsi Wąsosz Nowiny i pomaszerowali szlakiem
piekielnym przez las.
Było jeszcze mroźno, na ziemi i roślinach utrzymywał się
szron.
Zatrzymaliśmy się na kilka chwil w okolicy źródła „Mościska”. Smutny to
był postój – źródło kompletnie wyschło.
Szlak doprowadził nas do niewielkiego
pomniczka w miejscu stracenia przez Niemców 13 Polaków (w tym pracowników
pobliskiego młyna w Małachowie). Miało to miejsce 7 kwietnia 1940 roku, a było
bezwzględną akcją odwetową za potyczkę z partyzantami w tej okolicy.
Młyn w
Małachowie od lat nie działa. Nad Czarną ostały się jedynie ruiny przyczółków
niegdysiejszego mostu.
Rzeka tworzy w tym miejscu płytkie zakole.
Szlak
prowadzi dalej w jej pobliżu, ale trudno dostać się do brzegu.
Takie ryzyko
podjął kolega Ed, ale opowiadał potem, że z trudem przedzierał się przez
zarośla.
Cała grupa spotkała się ponownie przy ambonie myśliwskiej.
Dalej pomaszerowaliśmy
zgodnie szlakiem w kierunku skałek Piekło-Gatniki w pobliżu wsi Piekło.
Te
skałki są piaskowcami jurajskimi rozrzuconymi na niewielkiej przestrzeni.
Odwiedzamy je dosyć często. Ostatnio 3 lata temu – tu link – wtedy przeszliśmy
podobną, choć dłuższą trasę.
Po odpoczynku i obejrzeniu skałek pomaszerowaliśmy
szlakiem niebieskim w kierunku Nieba. Przyznam uczciwie, że zagadałam się i
przegapiłam zakręt szlaku. Na szczęście bez problemu do niego zawróciliśmy.
Na
skraju wsi Niebo zaczyna się wspominany na początku szlak piekielny, którego z
całego serca nie lubię, bo jest poprowadzony bezsensownie – ma duże fragmenty
do przejścia po szosach. Od początku sprawia on wrażenie, jak by go projektowali
ludzie, którzy mało wędrują. Za to na rower – pierwszorzędny. Na tym odcinku na szczęście
mamy do czynienia z przyjemnym spacerem po kolejnych ładnych leśnych drogach.
Zamykamy naszą pętelkę wycieczkową na skraju lasu. Dotarliśmy tu idąc kawałek szlakiem żółtym.
I po wycieczce.
Zdjęcia – Edek i ja










Brak komentarzy:
Prześlij komentarz