Kilka miejsc związanych z historią Bodzechowa i okolic

Naszą wędrówkę w czasie i przestrzeni rozpoczęliśmy na stacji w Brzóstowej. Pogoda niezbyt sprzyjała fotografowaniu – było wilgotno i szaro, na szczęście bez deszczu. Szliśmy porządną asfaltową szosą. 

 

Z mostu na niej mieliśmy widok na Kamienną i wały przeciwpowodziowe (już się kształtuje zarys kolejnej wycieczki). 

 

Przeszliśmy przez Piaski Brzóstowskie (wieś z licznymi prostopadłymi do szosy uliczkami). I wreszcie dotarliśmy do lasu, gdzie skończył się asfalt, a zaczęła przyjemna droga. 

 

Naszym celem była śródleśna osada Czarna Glina i historyczne obiekty w jej okolicy. 

Ta wieś była miejscem zbiórki powstańców w styczniu 1863 roku. Podobno w położonej w lesie kapliczce odprawiano msze dla powstańców. 

 

leśna kapliczka

 

tablica umieszczona na ścianie frontowej

 

wnętrze kaplicy

Kiedy byliśmy tu 8 lat temu (tu link), nie udało nam się odszukać mogił powstańców styczniowych. Tym razem droga do mogił jest świetnie oznakowana (drogowskaz), a i mapy satelitarne doskonale do nich kierują.  

 

16 grudnia 1863 roku w Bodzechowie miała miejsce bitwa, w której polskie oddziały poniosły wielkie straty. Powstańcy, którzy uszli wtedy z życiem, ukrywali się w lasach i zapewne padli ofiarą akcji odwetowych wojsk carskich (tu link). W lesie znajdują się dwie mogiły – jedna bezimienna, druga z nazwiskami Juliana Olczyka i Henryka Wójcickiego. 

 

bezimienna mogiła

 

mogiła J. Olczyka i H. Wójcickiego
 

Kamienne płyty na grobach położono w roku 100. rocznicy wybuchu powstania styczniowego. 

Po odwiedzeniu obu miejsc pamięci wycofaliśmy się do dobrej leśnej drogi na północny zachód. 

 

 

Doprowadziła nas ona do kolejnej drogi w kierunku wsi Przyborów. 

 

Tu spotkaliśmy liczne paprocie oraz intensywnie kwitnące krzewy żarnowca miotlastego. 

 

Nasza wyprawa zyskała wreszcie odrobinę koloru. 

 

Czekaliśmy jeszcze na słońce. I ono w końcu zdecydowało się wyjrzeć. 

 

Zaświeciło tuż przed Przyborowem oświetlając przydrożne łąki i rzędy dorodnych dębów. 

 

Za wsią mieliśmy kolejne spotkanie z Kamienną. 

 

Kamienna w Przyborowie

 

nadrzeczne pola
 

Tym razem z mostu drogowego mogliśmy zobaczyć i kolejowy, po którym przejeżdżają pociągi linii przemysłowej. 

 

Do Bodzechowa dotarliśmy zalaną słońcem drogą. 

 

Przy głównej ulicy Bodzechowa zatrzymaliśmy się przed  głazem upamiętniającym bitwę 16 grudnia 1863 roku. 

 

 

Tablica pamiątkowa z tego głazu znajdowała się niegdyś na ścianie budynku stacji kolejowej Bodzechów. Po jej przeniesieniu oddano hołd pamięci człowieka, który zadbał o miejsca związane z powstaniem. Był to nauczyciel z Ostrowca, Stanisław Jeżewski, wnuk powstańców, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Jeśli gdziekolwiek w okolicy spotkacie tablice podobne do pokazywanych w tym wpisie, pamiętajcie, że są one zasługą działań tego człowieka. 

 

Na zakończenie wędrówki przypomnieliśmy sobie również miejsca związane z rodziną Kotkowskich (przodków Witolda Gombrowicza ze strony matki). Zatrzymaliśmy się przy drewnianym kościółku pod wezwaniem św. Zofii i św. Stanisława Kostki. 

 

Zbudowano go na działce podarowanej przez babkę pisarza, Anielę Kotkowską, z drewna pochodzącego z rozbiórki kościoła we Wsoli (tam miał majątek brat pisarza), a zakupionego za pieniądze ojca pisarza.

 

W niewielkim oddaleniu od kościoła, po drugiej stronie drogi i torów kolejowych zauważamy pozostałości dawnej fabryki żelaza, własności rodziny Kotkowskich.

 

 

Działała ona prężnie w drugiej połowie XIX wieku. Niestety kolejny wiek przyniósł stopniowy upadek działalności fabryki, która już w latach międzywojennych funkcjonowała jako młyn i papiernia. Jej zamknięte zabudowania mogliśmy obejrzeć jedynie z daleka. Podobno kiedyś planowano otwarcie w nich muzeum Witolda Gombrowicza, ale jak na razie nic z tych planów nie zrealizowano. 

 

Na tym skromnym zwiedzaniu zakończyliśmy naszą wycieczkę. Trasa liczyła 13,25 kilometra. Jest odpowiednia zarówno na spacer pieszy jak i wycieczkę rowerową. Jej ramy czasowe wyznacza rozkład jazdy pociągów, który mocno ogranicza czas na wędrówkę. 

 

na mapie nie "zmieściły" się stacyjki z początku i końca wycieczki
 

Zdjęcia – Edek i ja