Nie tylko zamek w Oporowie

Kiedy szukałam ciekawych obiektów w pobliżu Kutna, znalazłam na mapie Oporów. Internetowe informacje o nim zachwalają późnogotycki zamek w tej miejscowości otoczony dużym parkiem. Historia budowy zamku jest związana z rodziną Oporowskich herbu Sulima, którzy rozpoczęli budowę fortalicji w XV wieku. 

 

Pomyślałam, że zapowiada się interesująco i zaplanowałam wycieczkę do Oporowa. Podczas planowania wyszły na jaw i inne smaczki okolicy, ale o nich później. Z Kutna łatwo się tu dostać busikiem, który odjeżdża sprzed dworca kolejowego i w pół godzinki dowozi na miejsce. W zamku znajduje się muzeum czynne od 10:00.

 

Rano miałam więc sporo czasu na spacer po parku założonym w latach 30. XIX wieku przez pierwszego z ostatnich właścicieli Oporowa, Tomasza Orsettiego. Ten park jest swego rodzaju kontynuacją poprzednich ogrodów otaczających zamek. Weszłam do niego od strony północnej przez bramę z inicjałami Wilhelma Orsettiego. 

 

Od razu zauroczył mnie spory staw otoczony drzewami. 

Po prawej stronie wyłaniał się drugi staw, a właściwie fosa otaczająca wyspę z zamkiem.

 

Zatrzymałam się na chwilę przy ładnych schodach prowadzących tuż nad wodę, a pilnowanych przez dwa kamienne lwy. 

 

Miałam jeszcze sporo czasu do otwarcia muzeum, pospacerowałam więc i po dalszych rejonach parku. Może gdybym wcześniej nie była w Nieborowie, to by mi się tu bardziej spodobało. A tak, to jednak ten park nie wytrzymał konkurencji. 

 

Zaś trzeci staw, skryty gdzieś w krzakach wydał mi się z lekka zapyziały. Zwróciłam uwagę na tak zwany Domek Neogotycki, gdzie podobno można zarezerwować noclegi.

 

Z wybiciem godziny dziesiątej weszłam na teren zamku. Udało mi się uniknąć wchłonięcia przez dużą grupę zwiedzającą zamek z przewodnikiem. 

 

Zwiedzałam samotnie sale na parterze, w tym jedną z zachowanym gotyckim sklepieniem. 

 

Na piętrze urządzono sale prezentujące salonik, sypialnię czy salę rycerską. Każde w innym stylu, wyposażone w meble z epoki, porcelanę, bibeloty, zegary. 

 

I tu musiałam zadzierać głowę, by w pełni docenić odrestaurowane siedemnastowieczne polichromowane stropy. 

 

Kiedy usłyszałam nadciągającą grupę, opuściłam zamkowe wnętrza i zajrzałam na dziedziniec wewnętrzny. Kilkoro drzwi prowadzących do różnych pomieszczeń było zamknięte, czyli nie dostałam się do wieży, gdzie była urządzona zamkowa kaplica. 

 

Po zwiedzaniu zamku i parku miałam jeszcze sporo czasu. 

 

 

Przeszłam w stronę  zbudowanego w XV wieku gotyckiego kościoła pod wezwaniem św. Marcina. 

 

Przylegają do niego zabudowania klasztoru paulinów ufundowanego przez braci Oporowskich – Władysława (arcybiskupa) i Piotra (wojewodę). Po okresie kasaty zakonu paulini powrócili do Oporowa w latach 50. XX wieku. 

 

Od kościoła całkiem niedaleko do oporowskiego cmentarza założonego w roku 1815. Jest nieduży, ogrodzony kamiennym murkiem. Mieszkańcom świętokrzyskiego, przywykłym do kamiennych nagrobków z Pińczowa czy Kunowa, ten cmentarz może wydawać się skromny. Nic bardziej mylnego. Znajduje się tu kilka ciekawych nagrobków świadczących o bogatej historii Oporowa i jego mieszkańców. 

Tuż przy wejściu zauważyłam mogiłę żołnierzy, którzy zginęli w walach z Niemcami we wrześniu 1939 roku. 

 

W innym miejscu warto się zatrzymać przy grobie młodego porucznika artylerii, który zmarł w roku 1928. 

 

 

Są tu dwa groby właścicieli oporowskich dóbr – Orsettich. 

Najbardziej oryginalny jest grobowiec Tomasza Orsettiego, jego żony i dzieci usytuowany na wzgórku z napisem na kolumnie informującym o tym, że ten grób ufundowały rodzicom pozostałe przy życiu dzieci, co miało miejsce w roku 1862. 

 

Wilhelm Orsetti z rodziną spoczywają w skromniejszym grobowcu w innej części cmentarza. U podstawy krzyża można tu zauważyć dwa herby – Pomian i Złotokłos z klejnotami. 

 

Jest tu i ciekawa kapliczka słupowa, która podobno oznacza miejsce, gdzie stał pierwotny drewniany dwór Stanisława z Oporowa, prowincjała zakonu paulinów.

 

Może już dosyć historii. Na zakończenie zajrzyjmy do miejsca bardzo współczesnego. 

To zadbane stawy rybne z pomostami dla wędkarzy, dróżkami do spacerów i drewnianą wieżą widokową dającą możliwość obejrzenia panoramy okolicy. 

 

Nie ukrywam, że obeszłam stawy naokoło, skorzystałam z ładnego drewnianego mostka i wdrapałam się na trzynastometrową wieżę. 

 

widok z wieży z widocznym w oddali kościołem w Oporowie, po prawej rzeka Słudwia

 

widok w stronę parku, gdzie znajduje się zamek
 

w dali pola Oporowa

 

Ten spacer odbyłam przed zwiedzaniem zamkowego parku. 

I to już koniec moich wspomnień z Oporowa. Warto było się tu wybrać. 

 

Zdjęcia mojego wyrobu